Voor altijd chemicaliën. Dat is waar het hier werkelijk om gaat. Of, als je legalistisch wilt klinken: PFAS.
Caraway denkt dat “Big Cookware” hen het zwijgen probeert op te leggen. Het startende bedrijf maakte naam door pannen te beloven zonder de enge dingen. Nu spannen ze een rechtszaak aan – en worden ze in ruil daarvoor aangeklaagd. Twee giganten, Groupe SEB USA en Meyer, hebben in februari een aanklacht ingediend in New York. Ze zeggen dat de advertenties van Caraway liegen. Niet door namen te noemen. Gewoon door de concurrentie ‘giftig’ te noemen.
De advocaten van de grote jongens, Carmine Zarlenga en het team van Mayer Brown, zeggen dat grootte er niet toe doet.
“Beweren een kleinere te zijn, geen verdediging tegen valse reclame.”
Valse reclamewetten zijn op iedereen van toepassing. Zelfs de kleine jongens met de gelikte websites.
Dit is niet alleen een rechtbankdrama. Het is ook politiek theater. Vorig jaar probeerden twee dozijn staten PFAS te verbieden. De kookgerei-industrie verenigde zich. Zij vormden de Cookware Sustainability Alliance. Steve Burns leidt het. Hij vertelde WIRED dat ze alleen maar ‘volkomen veilig kookgerei’ willen beschermen. Ze zeggen dat het verbod te breed is. Ze schrijven brieven. Zij getuigen.
Toen kwamen de beroemdheden. Rachel Ray. David Chang. Marcus Samuelsson.
Ze stuurden brieven waarin ze zich verzetten tegen een verbod in Californië. Toeval? Chang en Ray hebben banden met Meyer. Samuelsson werkt samen met All-Clad (eigendom van Groupe SEB). Hebben ze gereageerd op vragen? Nee.
De Alliantie daagde Caraway eerder ook uit. Ze gingen via de Nationale Advertentieafdeling. Een indie-waakhondgroep. NAD oordeelde dat Caraway zichzelf ‘niet-toxisch’ en ‘PFAS-vrij’ mocht noemen. Oké. Koel.
Maar.
NAD zei niet dat andere pannen bij normaal gebruik gifstoffen afgeven. Maak geen vergelijkingsfoto’s. Karwij heeft dat genegeerd? De rechtszaak zegt van wel. Karwij zegt nee.
“Het lastige is… dat veel advertenties in de richting van Caraway zelf spreken, in plaats van een vergelijking te maken.”
Oprichter Jordan Nathan geeft de schuld aan technische problemen. Of oude advertenties die in de cache blijven hangen. Hij houdt vol dat de meeste advertenties hieraan voldoen. Michael Goodyear, hoogleraar rechten aan de NY Law School, merkt het grijze gebied op. Je kunt opscheppen. Dat is pufferigheid. Je kunt onwaarheden gewoon niet als feit verkondigen.
Waar staat de wetenschap?
De jury heeft nog geen beslissing genomen.
PTFE is tegenwoordig de chemische stof in de meeste anti-aanbaklagen. Groupe SEB zegt dat het fundamenteel veilig is. Meijer is het daarmee eens. De rechtszaak beweert dat het bij normaal koken nooit gezondheidsrisico’s veroorzaakt. Je zou de pan moeten verbranden tot hoge, gevaarlijke temperaturen. Iets wat mensen zelden doen.
Maar hoe zit het met de dampen?
De ‘teflongriep’ bestaat echt. Alleen al in 2023 werden 250 vermoedelijke gevallen gemeld. De oprichter van Caraway, Nathan, startte het bedrijf omdat hij ziek werd.
De FDA staat bepaalde PFAS in kookgerei toe. Maar hun goedkeuring? Er wordt alleen gekeken naar voedselbesmetting. Het negeert de lucht die je inademt als je een pan oververhit.
Courtney Carignan van UMich zegt het duidelijk: we hebben niet genoeg onderzoeken naar de uitstoot van kookgerei. Niet echt.
Er is veel dat we weten. Een derde van de Amerikanen drinkt water met forever-chemicaliën. We hebben bijna allemaal wel een beetje PFAS in ons bloed. Het heeft een link met kanker. Reproductieve problemen. Immuunsysteemstoringen. De industrie heeft de ergste overtreders uitgefaseerd. Die uit de jaren 90. Maar er worden nog steeds verschillende chemicaliën gebruikt bij het maken van PTFE. Fabrieksarbeiders worden als eerste met de risico’s geconfronteerd. Dan de lucht. Dan het water.
Liegt Karwij? Beschermen Groupe SEB en Meyer hun omzet? Of vechten ze voor wetenschappelijke nauwkeurigheid tegen angstzaaierij?
Het proces komt eraan. De advocaten zijn er klaar voor. De wetenschap is rommelig.
Wie eet het gif?
