De economische depressie van 1893 behandelde niet iedereen hetzelfde. Voor George M. Pullman was het een inkomstenprobleem. Voor zijn arbeiders was het een overlevingscrisis.
Pullman Palace Car Company zag zijn inkomsten dalen. De reactie was brutaal en onmiddellijk. Het bedrijf ontsloeg meer dan 2.000 werknemers. Degenen die hun baan behielden, zagen hun lonen met 25 procent dalen.
Hier wordt de wiskunde wreed.
Pullman bezat alles. De huizen. De winkels. De straten in de bedrijfsstad nabij Chicago. Toen de lonen daalden, daalden de huren niet. Prijzen in de bedrijfswinkel niet. De kloof tussen wat arbeiders verdienden en wat ze nodig hadden om te overleven verdween. Veel gezinnen werden geconfronteerd met hongersnood terwijl ze in de huizen woonden die ze hielpen bouwen.
Hoe de controle over het bedrijf leidde tot de staking van 1894
Je kunt bezwaar maken tegen een loonsverlaging. Je kunt niet discussiëren met een huisbaas die ook je baas is.
Een delegatie van arbeiders probeerde hun grieven rechtstreeks naar de top te brengen. Ze wilden George M. Pullman zien. Ze wilden uitleggen dat minder betalen terwijl je in dezelfde dure stad woont geen duurzaam model is.
Pullman weigerde hen te ontmoeten.
Hij zei niet zomaar nee. Hij beval hen te ontslaan.
Dat was de vonk. De delegatie stemde voor staking. Op 11 mei 1894 verlieten Pullman-arbeiders hun baan. Het was geen verzoek om betere voorwaarden. Het was een reactie op het feit dat ze vastzaten in een systeem dat was ontworpen om ze droog te persen.
Het mechanisme was eenvoudig: controle over het product, controle over de huisvesting, controle over de arbeid. De wisselwerking voor stabiliteit was totale afhankelijkheid. Toen de economie keerde, was er geen vangnet. Alleen de discretie van het bedrijf.
Was het een slechte bedrijfsstrategie? Of gewoon extreme efficiëntie?
De geschiedenis heeft de neiging dit laatste hard te beoordelen. Maar de cijfers liegen niet. Een loonsverlaging van 25 procent zonder een overeenkomstige daling van de vaste kosten is geen onderhandeling. Het is een overdracht van rijkdom. Van de portemonnee van de werknemer tot het bedrijfsresultaat.
