Wskazówki zegara zbliżały się do 1 lipca 1892 roku. Była to data końcowa kontraktu pomiędzy Połączonym Stowarzyszeniem Pracowników Żelaza i Stali a Carnegie Steel. Dla Andrew Carnegie termin ten nie był powodem do negocjacji. Stało się sygnałem do działania.
Carnegie dał jasne instrukcje swojemu menadżerowi operacyjnemu, Henry’emu Clayowi Fickowi: zniszczyć związek przed wygaśnięciem kontraktu. Strategia była brutalna w swojej prostocie. Frick zaczął od obniżki płac. Robotnicy widzieli, że to nadchodzi i stawiali opór, rozpoczynając strajk w Homestead pod koniec czerwca.
Frick nie czekał, aż kłótnie ucichną. Natychmiast zaostrzył konflikt. Zamknął bramę. Ogrodził całą fabrykę. Do 2 lipca stół negocjacyjny zniknął. Frick zwolnił wszystkich 3800 pracowników. Przestał istnieć związek zawodowy, z którym można było negocjować. Równowaga sił na stałe przeniosła się z fabryki do biura dyrektorów.
