Droga Jeremy’ego Benthama do zostania ojcem utylitaryzmu nie zaczęła się w sali wykładowej czy salonie filozoficznym. Zaczęło się w surowych korytarzach Westminster School, gdzie uczył się od 1755 do 1760. Ta prywatna szkoła dla chłopców przygotowała grunt pod życie określone przez strukturę i dyscyplinę, a ostatecznie przez chęć zniszczenia tych właśnie struktur.
Po ukończeniu Westminster School Bentham wstąpił do Queen’s College w Oksfordzie. Na papierze przejście było płynne. W 1764 uzyskał stopień bakałarza, a w 1767 magistra. Z zewnątrz wydawało się, że spełnił wszystkie oczekiwania stawiane osobie na tym stanowisku. Jednak tradycyjna ścieżka akademicka była jedynie wstępem do czegoś bardziej pragmatycznego.
Następnie przeszedł na prawo, studiując w Inner Temple. W 1769 roku został dopuszczony do wykonywania zawodu prawnika. Technicznie rzecz biorąc, został wykwalifikowanym prawnikiem. Miał pełne uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, doradzania w zakresie umów i zarabiania na życie w ramach ustalonego porządku prawnego.
Natychmiast złożył rezygnację.
Nie była to porażka w próbach budowania kariery. To był strategiczny odwrót. Bentham zdał sobie sprawę, że praca w systemie prawnym to pułapka. Mógł spierać się o niuanse istniejących praw, ale nie mógł poprawiać samych praw. Wolał większe kwestie reformy prawa od drobnych sporów sądowych.
„Z zawodu nie jestem prawnikiem, ale z konieczności stałem się krytykiem prawa”.
Decyzja ta była radykalna jak na tamte czasy. Większość ludzi jego epoki wykorzystywała edukację prawniczą jako przepustkę do awansu społecznego. Bentham użył go, aby dokładnie zrozumieć, gdzie system zawodzi. Postrzegał prawo zwyczajowe jako zbiór sprzeczności i przestarzałych precedensów. Nie miał ochoty błądzić po tym labiryncie. Chciał go spalić i zbudować racjonalną alternatywę opartą na utylitaryzmie.
To wczesne porzucenie tej praktyki zdefiniowało całe jego dziedzictwo. Nie szukał władzy poprzez urząd ani bogactwa poprzez płatne godziny pracy. Szukał wpływów poprzez idee. Człowiek, który spędził pięć lat w Westminster School i trzy lata w Oksfordzie, poświęcił resztę swojego życia próbom zniszczenia tych samych instytucji, do których uczęszczał.
Przypomina nam to, że stopnie naukowe i kwalifikacje nie zawsze determinują ścieżkę kariery. Czasami są one po prostu narzędziem, które pomoże Ci zorientować się, że jesteś w złym pokoju. Bentham wyszedł z tego pokoju i zmienił sposób, w jaki świat myślał o sprawiedliwości. Nie stając się lepszym prawnikiem. I odmawiając bycia nim.
